وقتی همه چیز برای جنرال دوستم تمام می شود

وقتی همه چیز برای جنرال دوستم تمام می شود

جنرال عبدالرشید دوستم با عنوان فرمایشی و فرمالیته ی معاونت اول ریاست جمهوری، نه تنها تاکنون برای ازبک ها و ترک تبارهای شمال کشور مفید و مثمر ثمر نبوده است بلکه حتی نتوانسته به مقاصد و اهداف خود از حمایت و هزینه برای تیم تحول و تداوم و شخص اشرف غنی نزدیک شود.

بارها و به تفصیل درخصوص ناکامی قابل پیش بینی جنرال ارتشی که هرگز در چوکی اداری گنجانده نشده و آرام و قرار نگرفته است در بدنه ی ارگ و در سمت معاونت رییس جمهوری قلم فرسایی و سخنرانی شده اما اینکه خود وی دیگر این انزوا را تاب نیاورد و عتاب و خطاب خود را متوجه حکومتی نماید که از پایه گذاران آن بوده است جای درنگ دارد.

البته اختلافات ریشه دار و قهر و آشتی های ناشیانه ی دوستم از اشرف غنی و به تبع آن غیبت های طولانی در ارگ ریاست جمهوری، گویای جدایی قریب الوقوع و عرض اندام این جنرال کارکشته و سابقه دار در عرصه های دیگر بویژه نظامی و میدان جنگ بود اما اینکه همه ی پل های پشت سرش را خراب کند مایه ی شگفتی است.

وی در اظهارات اخیر خود، سفره ی دل برای گوش های نامحرم باز کرده است و به افشای اسرار مگو و رازهای دولت وحدت ملی دست یازیده که نه تنها مردم ملکی را هرچه بیشتر از حکومت منزجر و دور می کند بلکه برای خود عبدالرشید دوستم هم گران تمام می شود.

جنرال همیشه مغلوب میدان سیاست که صرفا مرد عمل در کارزار جنگ و نبرد تن به تن است، با انتقاد مخرب و تند و تیز از حکومت سهمیه بندی و زدوبندها و لابی های لایه ای آن، تیشه به ریشه ی ازبک ها زد؛ پس تا اطلاع ثانوی نباید امیدی به منفعت ترک تبارهای شمال از توجهات و عنایات کابل داشت.

به عبارت دیگر، دوستم که همواره در میدان مذاکره و مباحثه و بازی های لفظی سیاسی، قافیه را باخته است و در واقع الفبای سیاست نمی داند نه تنها با برملا کردن ناگفته ها، حمایت افکارعمومی را به خود جلب نتوانست بلکه این پیام را به همه ی معامله گران و منتقدان و نهادهای مدنی مخابره کرد که با کوچکترین بی توجهی و به خطر افتادن منافعش همه ی پل های پشت سر و پیش رو را خراب می کند و هرگز نمی تواند یک وزنه ی قابل اتکا باشد.

در اینکه اقتضایات امنیتی و سیاسی و البته منافع غربی ایجاب می کرد که دولتی نصفانصف و سهمیه بندی شده متشکل از هر دو تیم انتخاباتی روی کار بیاید و البته کاستی ها و مشکلات خاص خود را بدنبال داشته و دارد و هرگز نمی تواند مدعی جلب نظر موافق همه ی طرف های سیاسی باشد هیچ شکی نیست اما اینکه معاونت اول چشم بر هرچه مصلحت و عزت ملی و حکومت است ببندد و دهان به انتقادات مخرب بگشاید در هیچ جای دنیا جز افغانستان اشغال شده مرسوم و معمول نیست.

بدان معنا که عدم حمایت و تایید اظهارات اخیر این جنرال پیر جنگی، به معنای صحه گذاشتن بر عملکرد کج دار و مریز و سیستم ناقص و معیوب دولت وحدت ملی نیست بلکه نکته اینجا است که یک سردمدار مردمی و چهره ی شاخص که می تواند خط فکری مردم ملکی باشد باید قدرت تشخیص و تمیز مصلحت ها و باید و نباید های ارگ را داشته باشد.

کد (8)

نظرات بینندگان: