صلح، وسیله ای برای تقسیم قدرت است

صلح، وسیله ای برای تقسیم قدرت است

گفتگوهای صلح گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی با حکومت افغانستان به بن بست خورده است. یا به قول خودش مرده است. گلبدین حکمتیار می گوید که در چارچوب تفاهمنامه ای خواستار تغییر نظام سیاسی شده بود اما این خواست پذیرفته نشده است. حکمتیار می گوید که حکومت وحدت ملی برای بسیاری از افغان ها پذیرفتنی نیست و این حکومت باید به دولت اسلامی افغانستان تغییر شکل داده شود. هرچند هیات حزب اسلامی در گفتگوی پس از سه ماهه اش با حکومت افغانستان روی پیش نویس توافقنامه صلح با حکومت افغانستان به توافق رسیده بود اما حالا عقب نشینی یکبارگی حکمتیار از روند صلح پرسش هایی را در اذهان همگان خلق کرده است.

سید فرهاد هاشمی، آگاه مسایل سیاسی در برنامه «فراخبر» گفت: صلح افغانستان به معمایی مکمل تبدیل شده است. صلح مانند بسیاری مسایل دیگر از آرزوهای مردم افغانستان است. آرزوهایی چون اصلاح نظام انتخاباتی، انتخابات پارلمانی و برچیده شدن فساد اداری که در افغانستان وجود دارد.

وی، با اشاره به اینکه انگار حزب اسلامی قصد صلح ندارد افزود: اگر هم قصدی وجود داشته باشد صلح با گلبدین حکمتیار مشخصات خاص خود رادارد یکی از این مشخصات این است که برخی از پیش شرط ها بعد از امضای تفاهمنامه با حکومت افغانستان اضافه شدند.

هاشمی، در خصوص ریشه پیش شرط های جدید حکمتیار بیان داشت: در شبکه های اجتماعی اینطور مطرح شده که بعد از مشکلاتی که بین پاکستان و افغانستان در ترخم به وجود آمد، پاکستانی ها سنگ اندازی می کنند و پروسه صلح را با مشکل مواجه می کنند.یعنی گفته می شود پیش شرط های جدید که حزب اسلامی مطرح کرده، با دستور و خواست پاکستان مطرح شده است.

این آگاه سیاسی، در خصوص شرایط صلح حکومت با حکمتیار گفت: چیزی که در اینجا مهم است و متوجه حکومت افغانستان است این است که صلحی که در افغانستان به وجود می آید، باید بر اساس منافع ملی باشد نه بر اساس تقسیم قدرت.

وی، با بیان اینکه، اوضاع سیاسی فعلی افغانستان واقعا غیر قابل پیش بینی است، افزود: از تریبون های اپوزیسیون ها صدا بلند می شود که دوسال حکومت وحدت ملی تمام شده است و از طرفی دیگر، مذاکرات صلح با طرف های مختلف در جریان است. از سویی دیگر، افغانستان به خاطر بقا و ثبات خود، باید تلاش هایی کند. بنابراین در داخل این پروسه صلح، وضعیت هایی است که یا معلومات به همه مردم داده نمی شود و یا هم وقتی که داده می شود به درستی تشریح نمی شود.

هاشمی، در خصوص گفته های حزب اسلامی در خصوص صلح و تفاهمنامه آنها با حکومت گفت: اعضای حزب اسلامی گفته اند که ما با طور خاص با حکومت وحدت ملی تفاهمنامه امضا نکرده ایم، بلکه به طور کل با حکومت افغانستان که در دوره های مختلف می آید این تفاهمنامه را امضا کرده ایم. چرا که شاید فردا حکومت وحدت ملی نباشد ولی افغانستان همیشه حکومت دارد.

وی، صلح افغانستان را از سوی رهبران افغانستان وسیله ای برای رسیدن و حفظ قدرت می داند و می گوید: یکی از واقعیت های صلح افغانستان این است که این مساله همیشه بین کسانی که در داخل ارگ حاکم بودند و کسانی که در مخالفت با آنها می جنگیدند، یا در مخالفت با آنها قرار داشتند، مساله تقسیم قدرت بوده است نه مساله ثبات در افغانستان.

هاشمی، در پایان گفت: برخلاف نظر برخی ها که معتقد هستند اگر حکمتیار داخل قدرت در حکومت شود، توازن قدرت به وجود می آید، بر این باور نیستم. سخنگوهای مقام های حکومتی نباید چنین بحث هایی را در بین مردم اشاعه کنند که چنین مساله کلان ملی و تفاهم ملی را که به خاطر رفاه ملی است، فقط در تقسیم قدرت خلاصه کنند. اما متاسفانه واقعیت تلخ افغانستان این است که موضوع صلح افغانستان همیشه، اولویت های ملی و کشیدن افغانستان از بحران نبوده بلکه تقسیم قدرت بوده است.

کد (30)

نظرات بینندگان: