حکومت وحدت ملی هم به مزاق یانکی ها خوش نیامد

حکومت وحدت ملی هم به مزاق یانکی ها خوش نیامد

درحالی که همه ی آمار و ارقام و شواهد و مستندات بر نامشروع و غیرقانونی بودن تشکیل دولت نصفانصف و سهمیه بندی شده ای موسوم به وحدت ملی با چوکی های زیاد و هزینه های گزاف، دلالت دارند و گواهی می دهند؛ دیگر حتی بنیانگذار این دست نشانده ها هم از این وضعیت به تنگ آمده است.

بر کسی پوشیده نیست و هیچ دلیل و برهان و مدرکی قاطع تر از سفرهای پیاپی و سخنرانی های وزیر خارجه ی امریکا بر مدعای دست نشاندگی اشرف غنی و عبدالله توسط جان کری و باراک اوباما نمی توان یافت که خودبخود حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و استقلال افغانستان را زیر سوال برده و آن را مستعمره ی امریکا کرده است.

قریب به دو سال قبل و از همان ابتدای تشکیل این حکومت سهمیه بندی شده نیز انتظاری جز این نمی رفت که نه تنها تقسیم کار اصولی و اساسی به عمران و آبادانی کشور نمی انجامد بلکه مضاعف شدن مخارج فشاری مضاعف بر خزانه ملی وارد می سازد و به تبع آن فساد و تبعیض و قوم گرایی دوچندان می شود.

اما این یک روی سکه است که مردم ملکی و نهادهای مدنی و همه ی بازماندگان از خوان گسترده ی ارگ را به منتقدان جدی دولت ضعیف و نامشروع وحدت ملی تبدیل کرده است و نه تازگی دارد و نه راه به جایی می برد اما در روی دیگر سکه اینکه امریکا نیز دیگر این اوضاع نابسامان را برنمی تابد جای درنگ دارد.

آنچه تا پیش از این از کاخ سفید و دیگر دست اندرکاران غربی شاهد بودیم دیکته ی امورات سیاسی و امنیتی و اقتصادی به ارگ ریاست جمهوری کابل و نیز حمایت بی چون و چرا از این طفلان نابلغ سیاسی در مقام روسای جمهور و اجرایی بود اما گویا دیگر ورق برگشته است و ابر قدرت غرب به تنهایی نمی تواند هم طراح و هم مجری برنامه های خود در قلب منطقه باشد!

اخیرا جیم موران، عضو سابق کنگره ی امریکا در پی انتقادات صریح از کارکرد حکومت وحدت ملی در افغانستان، اذعان کرد که طرح ایجاد دولت متشکل از دو جریان سیاسی رقیب در کابل ناکام بوده و آنچنانکه تصور می شد کارگر نیفتاده است. نباید از این اعترافات به سادگی گذشت و آن را نادیده انگاشت چراکه...

چرا که امریکا یک ابر قدرت و دیکتاتور بی چون و چرا در جهان است که بر بسیاری از کشورها سیطره و نفوذ سیاسی و اقتصادی و نظامی دارد و هرگز حتی در جنگ های عراق و ویتنام نیز لب به اعتراف از شکست برنامه های خود نگشوده است اما اینکه وضعیت پیچیده و بغرنج افغانستان حتی به مزاق امریکا (که همواره قلب منطقه را وابسته و مطیع محض برنامه های خود می خواست) نیز خوش نیاید؛ حاکی از اوج بی عرضگی و انفعال را در قصر سپیدار و ارگ ریاست جمهوری است... هیهات!

کد (8)

نظرات بینندگان: