قبیله گرایی توجیهی بر خودکامگی ارگ

قبیله گرایی توجیهی بر خودکامگی ارگ

از دیرباز، بر این منوال بوده است که ریش سفیدان و سران اقوام و قبایل و احزاب گرد هم جمع می شدند و در مورد یک مساله عمومی و ملی هم اندیشی و تعیین مسیر می کردند؛ این مربوط به دوران تجمع اضداد و تعدد نظرات بوده است.

اما در حال حاضر در افغانستان حرف و عمل و نظر و فکر و شیوه و راه یکی است، یک قالب دیکته شده و کلی برای همه ی صاحبان چوکی و زر و زور در نظر گرفته شده است که از ابتدا تا انتهای مسیر را مشخص می کند و نیز آن را از همه ی انتقادات و اعتراضات کاری مصون می دارد.

در دوران های گذشته و زمان پادشاهی پادشاهان قدیم، ریش سفیدان و سران اقوام و قبایل با در نظر گرفتن منافع جمعی و در مشروعیت کامل تصامیم خود را به تمام اعضای قوم و حزب خود تعمیم می دادند و اینگونه بود که مسایل به سرعت و سهولت حل و فصل می شد.

در دوران حکومت کرزی، سران احزاب و بزرگان قومی مذهبی که به دقت و ظرافت انتخاب شده اند و همه تحت نفوذ کامل ارگ ریاست جمهوری بوده و هستند تحت عنوان لویی جرگه ی مشورتی و شورای بزرگان گردهم می آمدند تا نقابی بر استبداد و خودکامگی حکومت باشند.

بدین ترتیب بود که در هر دوره ای و با هر بهانه ای که اعضای چند صد نفری جرگه مشورتی گردآوری می شدند عینا همان تصمیمی اتخاذ می شد که مد نظر دولتمردان و ارگ نشینان بود و همان خروجی ای را در پی داشت که انتظار می رفت؛ بدین ترتیب اپوزیسیون نیز رفته رفته اعتبار خود را از دست داد.

در دوران حکومت وحدت ملی و روی کار آمدن اشرف غنی و عبدالله در مقام روسای جمهور و اجرایی نیز سعی بر آن شده است تا جایگاه نمادین مجلس بزرگان برای احتیاط در برخی موانع و جستن از برخی اتهامات غرب زدگی و غرب محوری، حفظ شود تا همچنان در خدمت حکومت دست نشانده باشد.

نظر به تمام موارد مذکور و نیز از قلم افتاده، اینک درخواست حامد کرزی مبنی بر تشکیل فوری مجلس بزرگان چه توجیهی دارد؟ آیا بهانه ی رییس جمهور پیشین درخصوص ناکامی دولت در مواجهه با مهاجرت مردم ملکی و حملات چندجانبه ی طالبان، قابل اعتنا است؟

کد (8)

نظرات بینندگان: