بیچاره دوستم، بیچارهتر اوزبیکهای ما

بیچاره دوستم، بیچارهتر اوزبیکهای ما

در افغانستان معاصر شاید هیچ اهل سیاستی مثل دوستم و حکمتیار پیهم بازنده نبوده باشد.

در پانزده سال گذشته اما دوستم پیهم فریب خورده و بازی داده شده است. اما بدبختی او این است که «هرگز نمیآموزد از گذشت روزگار»

از کودتانی شورای هماهنگی که او مردمش را قربانی میکند تا انتخابات ریاست جمهوری آخر. حالا هم آخرین میخ بر تابوت معاونت اول را نیویورک تایمز زد.

دوستمی که فکر میکرد قدرت و ابهتش در دولت، مانند معاون اول اسبق (مرحوم مارشال فهیم) خواهد بود، امروز سهم او معاونت ریاستها و مدیریتها شده است.

اگر او با داکتر عبدالله میرفت؟! فکر میکنم به رفاقت یا لجاجت هم که شده بود میتوانست یکی از پنج وزارت کلیدی را داشته باشد. اما امروز تمام دلخوشی او خلاصه شده است به اینکه میتواند به ارگ داخل شود و برای مردمش در ارگ آقای غنی پلو میدهد و قدردان این پلوها است.

رییس دولت وحدت ملیای که تنها و تنها رأی واقعیاش از آن دوستم است، معاونش دلخوش به مدال امیر علیشیر نوایی است که برایش ارزش آن از دهها وزارت بیشتر است.

در نهایت: بیچاره دوستم و بیچارهتر مردم محروم و عقبنگهداشته شده اوزبیک ما!

یک هموطن

نظرات بینندگان: