چرا اشرف غنی به تاجیکستان رفت؟

چرا اشرف غنی به تاجیکستان رفت؟

از نخستین سفر رسمی رییس جمهور غنی به تاجیکستان به راحتی می توان صدای رعب و وحشت کشورهای منطقه را از حیث حضور تروریست و داعش در افغانستان شنید تا آنجا که محور اصلی صحبت های غنی و امام علی رحمان مبارزه با تروریسم و خطر گسترش افراط گرایی در منطقه بوده است.

گرچه سفر دو روزه غنی به تاجیکستان در ظاهر به منظور افتتاح پروژه کاسا یکهزار بوده اما افتتاح این پروژه شاید از فرعی ترین برنامه های این سفر باشد و با نگاهی دقیق می توان متوجه اهداف سیاسی و چون و چرای این سفر شد.

نگاهی اجمالی به روابط دو دهه اخیر افغانستان با کشورهای آسیای میانه نشان می دهد که آنطور که باید و شاید رسم همسایگی را در آسیای میانه به جا نیاورده و روابط خوب و محکمی با کشورهای منطقه نداشته ایم و اکنون به گفته آگاهان سیاسی افغانستان قرابت و نزدیکی بسیار زیادی با کشورهای آسیای میانه برقرار کرده که این خود جای تامل دارد.

تمایل دو سویه افغانستان و کشورهای آسیای میانه به ارتباط و امضای تفاهمنامه های متعدد می تواند نشان از این باشد که افغانستان بار ناامیدی خود را به درگاه دیگری برده و قصد استمداد طلبی از سوی کشور دیگری را دارد.

از طرفی رعب و ترس کشورهای آسیای میانه هم در این ارتباط نزدیک با افغانستان بی تاثیر نیست، شاید تا امروز کشورهای منطقه احساس خطری از سوی پدیده شوم تروریسم در افغانستان نداشته و فقط شانه هایشان را به نشانه بی تفاوتی بالا می انداختند اما امروز که با حمایت تمام عیار پاکستان شاهد بزرگ شدن تروریسم در کشور هستیم و نام داعش نیز بر پیکرده منطقه لرزه انداخته علی الظاهر فرصتی مناسب برای ارتباط با افغانستان و حل منطقوی معضل تروریست در این کشور است.

بی تردید تروریسم در افغانستان امروز دردی مختص این کشور نبوده و تبدیل به دردی منطقه ای و بین المللی شده و لذا درمان آن هم کار یک کشور نیست و نیازمند حمایت کشورهای منطقه است، هرچند تاکید امام علی رحمان بر امنیت و کنترل مرزها و جلوگیری از رشد افراط گرایی و مبارزه با تروریسم به روشنی گویای این مطلب بوده خاطر وی از حیث دست درازی های داعش و دیگر گروه های تروریستی به فرای مرزهای افغانستان بسیار مشوش شده است.

از تمامی اینها که بگذریم، صدای استمدادطلبی افغانستان نیز بر درگاه روسیه به وضوح به گوش می رسد، شرایط امروز افغانستان حاکی از ناامیدی کامل این کشور از غرب و آمریکا است و انگار ارتباط با کشورهای آسیای میانه می تواند افغانستان را به روسیه برساند.

البته این روزها انقدر هم دور از واقعیت نبود، شاید کرزی در همان سال های ابتدایی مثال آدمکی را داشت که هر چند نادم است اما نه راه پیش داشته و نه راه پس...

پیمان امنیتی کابل_واشنگتن نه بدرد سیاست افغانستان خورد و نه تاثیری بر حکومتداری خوب داشت و نه دست این کشور را در دیگر حوزه ها گرفت و از همان روزهای اول هم مشخص بود که امریکا و غرب دلسوز افغانستان نیستند که اگر دلسوز می بودند در کنار حضور نظامیان، به رشد اقتصاد کشور و توسعه کارخانه ها و فابریکه ها کمک می کردند نه اینکه در تمام مدت حمایت، از افغانستان کشوری ضعیف و موجودی ناتوان ساخت که جز عجز و لابه به درگاه آمریکا و غرب توان دیگری برای حرکت ندارد.

حالا هم تمامی این بدگمانی ها و ناامیدی ها سبب شده تا افغانستان به دنبال لابی های سیاسی برای حمایت گیری روسیه از این کشور باشد اما بودن یا نبودن آمریکا.....مساله این است.

سران حکومتی ما همه دست نشانده و اجیران آمریکایی هستند و می تواند این یک نظریه ضعیف باشد که آمریکا و غرب به نوکران خود اجازه کوچکترین تحرک به ویژه با روسیه را بدهند چرا که ارتباط آمریکا و روسیه ما را به همان بلوک شرق و غرب گذشته بر می گرداند و احتمال ضعیف به نتیجه رسیدن این ماجرا.

از همه اینها که بگذریم در روابط بین المللی به طور حتم ادبیات سیاسی و دیپلماتیک یک رییس جمهور در کنار عملگرایی وی می تواند مثمرثمر باشد و حالا باید ببینیم رییس جمهور غنی که نماد تناقض گویی است با وجود شعارهای مبارزه با تروریسم در تاجیکستان چه اندازه به حرف های خود جامه عمل می پوشاند؟ و آیا واقعا از نگاه غنی تروریسم خوب و بد نداریم؟

کد (20)

نظرات بینندگان: