حق تعیین سرنوشت را تبارز دهیم

حق تعیین سرنوشت را تبارز دهیم

سال ها و قرن ها زندگی خویش را در تاریکی و محروم از نعمت روشنایی برق بسربردیم وهرگز بخاطر حفظ منافع علیای کشور صدایمان را بلند نکردیم و این زمان بیش ازحد طویل را تحمل کردیم و امیدواریمان این بود که روزی رییس جمهور عادل خواهیم داشت که همه اقشار و مناطق افغانستان را یک جمهوریت واحد دانسته و به چنین معضل توجه کند و ما (شهروندان نقاط مرکزی) را ازخود دانسته و راهکاری منطقیِ برای حل مشکل ما درنظر گیرد.

بنابر آن در تمامی ادوار انتخاباتی بیشتر از دیگران سهم خویش را صادقانه انجام دادیم و منادی امنیت، صلح، برابری، برادری، مدنیت و هر روش انسانی دیگر در نظام های پساوحشیانی/طالبانی شدیم و به جنگ و خشونت «نه» گفتیم و این دال بر آرزوی ما بمثابهٔ یک افغانستان واحد و مرفه بوده است.

اما، متأسفانه طی بیش از یکدههٔ گذشته که شاهد ورود ده ها میلیارد دالر کمک های مالی جهانی هستیم، ما شاهد برآورده شدن آرزوهایمان در این سرزمین نبودیم و اینهم دال برفقدان آگاهی زعمای قدرت در افغانستان از تیوری عدالت اجتماعی بوده است و این تأثیرغفلت دولتمردان افغانستان است که هربار شهروندان را برای دفاع از حقوق انسانی- شهروندی آمادگی بخشیده پای آنها را به جاده ها و سرانجام ارگ ریاست جمهوری برای مطالبهٔ حقوق انسانی- شهروندی کشانیده است.

ولی اسفبار این است که رهبران حکوت نه در همچو فکر (توزیعی عادلانهٔ منابع قدرت) اند و نه می دانند چگونه به آن بِیندیشند و این ناشی از سیاست های کور قبیلوی است که افغانستان را همیشه در مواجهه با بحران های اجتماعی قرار داده است که منبعد چونان مساله قابل تحمل نیست و ما (من و تو) می توانیم به آن نقطهٔ پایان را بگذاریم و از جنبش روشنایی حمایت کنیم و تیوری حق تعیین سرنوشت را در افغانستان تبارز دهیم.

محمد هادی قاسمی

نظرات بینندگان: