امید به فردا

امید به فردا

از هر چیزی که بگذریم دقت و زحمت دوستان جوانم در روی صحنه و پشت صحنه قبل و بعد از روز تظاهرات زیبا و مدنی ۲۷ ثور در خارج و داخل کشور برایم بیش از هر چیزی امید بخش بود و هست.
جوانانی سرکش و مغرور که به مقتضای فهم و سن شان آنچه می کنند و آنچه خواهند کرد سرجمعش بخیر آینده وطن خواهد بود.

برخی از تشکیلات و احزاب جوان هم زحمت خود برای ایجاد و استفاده از موج سیاسی بوجود آمده را کشیدند که البته طبیعت کار احزاب و تشکیلات سیاسی همین هم هست.
اما اصلاحات پروسه زمانگیر و بطئی است در هر کشوری بخصوص افغانستان با ساختار قومی و فرهنگی متکثر و گاها پر چالشش.
دوست داشتم از جوانانی یاد کنم که مرا به علت نگاه انسانی و فعالیت های مفیدشان به تحسین واداشتند.
دوست دارم از برخی یاد کنم که در ذهنم مانده اند و دیگرانی که امید زیادی به آنها دارم.

از جمله این دوستان؛ در خارج از کشور جعفر عطایی ، احد بهادری و بلال نوروز بیگ و در داخل کشور تلاش های رحمان رحمانی، تقی امینی، نبی احمدی، ذکی دریابی، داود ناجی و ده ها و هزاران جوان دیگر در دوران جنبش روشنایی برایم امید بخش بود و در کنار ان دوستان دیگری چون سنگر امیرزاده، زمری باهر، طوفان وزیری، فهیم فرواک، مجیب رحیمی، هارون معترف، سالم وحدت، فریدون الهام، داکتر کاظم، آثار حکیمی، مجیب مهرداد، عبدالله خنجانی، میرویس آریا، رضا محمدی، علی امیری، اسد بودا، شجاع محسنی، آصف آشنا، یاسین صمیم، ودود پدرام، محمد حیدری و هزاران جوان پشتون، تاجیک، ازبک و هزاره و دیگر اقوام سرافراز کشور، مرا به آینده وطنم امیدوارتر می سازد.

ممکن است در برخی موارد اختلاف سلیقه و عقیده داشته باشیم اما میدانیم که باید به هم احترام بگذاریم و تعامل با هم را بیاموزیم تا بنای محکم افغانستان فردا را گذاشته باشیم.
باز هم برای دوستان خوبم در جنبش روشنایی میگویم گاهی اوقات برای داشتن جامعه ای روشن و عادل باید زحمت دیگران را هم کشید. بار مسوولیت دیگران را هم کشیدن بخشی از مسوولیت عدالت خواهانه پیشگامان جنبش است .باید صبور بود و استوار...

سردار محمد رحیمی

نظرات بینندگان: