سال ها محروم بودیم و سکوت کردیم

سال ها محروم بودیم و سکوت کردیم

سال ها و قرن ها زندگی خویش را در تاریکی و محروم از نعمت روشنایی برق بسربردیم وهرگز بخاطر حفظ منافع علیای کشور صدایمان را بلند نکردیم و این زمان بیش از حد طویل را تحمل کردیم و امیدواری مان این بود که روزی رییس جمهور عادل خواهیم داشت که همه اقشار و مناطق افغانستان را یک جمهوریت واحد دانسته و به چنین معضل توجه کند و ما (شهروندان نقاط مرکزی) را ازخود دانسته و راهکاری منطقیِ برای حل مشکل ما درنظر گیرد.

بنابرآن در تمامی ادوار انتخاباتی بیشتر ازدیگران سهم خویش را صادقانه انجام دادیم و منادی امنیت، صلح، برابری، برادری، مدنیت و هر روش انسانی دیگر در نظام های پساوحشیانی طالبانی شدیم و به جنگ و خشونت «نه» گفتیم و این دال برآرزوی ما بمثابهٔ یک افغانستان واحد و مرفه بوده است. اما، متأسفانه طی بیش از یکدههٔ گذشته که شاهد ورود ده ها میلیارددالر کمک های مالی جهانی هستیم، ما شاهد برآورده شدن آرزوهای مان در این سرزمین نبودیم و اینهم دال برفقدان آگاهی زعمای قدرت در افغانستان از تیوری عدالت اجتماعی بوده است؛ و این تأثیرغفلت دولتمردان افغانستان است که هربار شهروندان را برای دفاع از حقوق انسانی شهروندی آمادگی بخشیده پای آنها را به جاده ها و سرانجام ارگ ریاست جمهوری برای مطالبهٔ حقوق انسانی شهروندی کشانیده است.

اسفبار این است که رهبران حکوت نه در همچو فکر (توزیعی عادلانهٔ منابع قدرت) اند و نه میدانند چگونه به آن بِیندیشند و این ناشی از سیاست های کور قبیلوی است که افغانستان را همیشه در مواجهه بابحران های اجتماعی قرارداده است که منبعد چونان مساله قابل تحمل نیست و ما (من و تو) می توانیم به آن نقطهٔ پایان را بگذاریم و از جنبش روشنایی حمایت کنیم و تیوری حق تعیین سرنوشت را در افغانستان تبارز دهیم.

محمد هادی قاسمی

نظرات بینندگان: