دیگر همه راه ها به اسلام آباد ختم نمی شود

دیگر همه راه ها به اسلام آباد ختم نمی شود

در طول سال های پس از 2001 تاکنون که بیش از 15 سال می گذرد افغانستان نه تنها بزرگ نشده و استقلال و بلوغ سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و نظامی و امنیتی نیافته است بلکه همچنان در گهواره ی خود آرمیده و منتظر تداوم حمایت های ظاهرا همه جانبه و دلسوزانه غرب و شرق می باشد.

بدیهی است که یکی از علل اصلی و عوامل تاثیرگذار این وابستگی و اتکای صرف حکومت و ملت افغانستان به کشورهای همسایه و قدرت های مداخله گر دور و نزدیک، واردات بی رویه و تسخیر بازارهای کابل از مواد اولیه و کالاهای مورد نیاز خارجی بوده است اما سیاست خارجی اعمال شده منطقه و غرب را نیز نباید از نظر دور داشت چرا که...

چرا که کشورهایی همچون پاکستان با وضع گمرکات و مالیات سختگیرانه و شدید بر روند بازرگانی تجار افغانستان و ورود و خروج کالاها خلل ایجاد کرده اند و برخی دیگر کشورها نیز از هیچ تلاشی برای زیر سلطه و در منگنه نگاه داشتن افغانستان دریغ نورزیده اند.

این ها اصولی کلی و غیرقابل اغماض بود که در این جا بعنوان مقدمات رسیدن به نتایج دیگر و عزم جزم تحولات و اصلاحات بنیادی بکار گرفته شد تا فارغ از تبریکات معمول و مرسوم و هیجانات غلیان گرفته ی تفاهمنامه ی بندر چابهار و بند سلما با ایران و هند؛ اندکی ژرف تر بنگریم.

دیگر همه ی راه ها به پاکستان و حکومت مرکزی اسلام آباد ختم نمی شود و دیگر استخبارات و شورای کویته و دولت این کشور نمی توانند نبض اقتصاد و تبادلات تجاری کابل را در دست بگیرند و تهران و دهلی افق های جدیدی به روی توسعه و ترقی کابل گشوده اند لیکن...

لیکن بندر چابهار و بند سلما باید بستری برای رشد و سکویی برای پرتاب افغانستان از این حالت رخوت و خمودگی و انفعال و وابستگی باشند نه گهواره ای نرم تر و گرم تر و آماده تر برای ارگ نشینان راحت طلب و بی مسوولیت؛ مگر نه اینکه هند و ایران بیش از آنکه منافع افغانستان را در منطقه دنبال کنند به دنبال اهداف و مقاصد اقتصادی خود هستند؟

به عبارت دیگر می توان ادعا کرد اگر افغانستان در این میدان رقابت و رفاقت توأمان، بتواند توازن و تعادل را در مناسبات دیپلماتیک بر اساس سیاست خارجی تدوین شده با هند و ایران و پاکستان حفظ کند برنده است و گوی زرین پویایی و تحرک و ترقی را برده است وگرنه بازهم قربانگاه تاخت و تاز قدرت های رقیب منطقه خواهد شد.

گهواره ای که توسط جامعه جهانی در طول این سال ها برای ارگ نشینان و سران مهیا شده بود کشور را در زمینه های مختلف اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و امنیتی و نظامی فلج کرده بنابراین دیگر وقت آن رسیده است که کابل روی پای خود بایستد هرچند لرزان و افتان و خیزان اما مستقل.

کد (8)

نظرات بینندگان: